şu hayatı öyle yaşa ki, kendin kendini alkışlayasın!

Anadolu'da anlatılan bir halk hikayesi vardır.Hikayeye göre yörük çadırının önünde oturan yaşlı adam,yanındaki torununa nasihat etmektedir.Bu sırada çocuk çadırın yanında boğuşan iki köpeği gösterip dedesine sebebini sorar.Yaşlı adam biri siyah biri beyaz olan köpekleri gösterip:

-Yavrum,bunlar sürekli böyle kavga eder.Beyaz köpek iyiliği,Siyah köpek kötülüğü temsil eder.

Çocuk tekrar dedesine sorar:
-Peki dede,bu kavda ne zaman başladı ve ne zaman bitecek.

Yaşlı adam:
-İlk insanla başladı ve kıyamete kadarda sürecek

Çocuk tekrar sorar.
-Peki bu kavgayı kim kazanacak

Yaşlı adam:
-Sen hangini beslersen,hangisini büyütürsen kavgayı o kazanacak.

Evet insanın gönlü binlerce kapısı olan bir saray ve uçsuz bucaksız bir ormana benzer.SArayın hangi kapısını açar,hangisini kapatırsan sarayın o odasının imkanlarından yararlanabilirsin.
Ormanda erguvanlar,sümbüller gibi güzelliklerin yanında zehirli mantarlar da vardır.Hangisinin olgunlaşacağı ortama ve şartlara göre belirlenir.
Ormanın ışık alan yerlerinde çiçekler yeşerirken,Karanlık ve kuytu köşelerinde de zehirli mantarlar ve sülükler yaşar.Bu yüzden dünyadaki yüm varlıkların hangi kaynaktan beslendiği önemlidir.

İnsan nereden beslenirse,Düşüncesinin kaynağı ne olursa ona göre bakış ve düşüncesi şekillenir.Işıktan beslenen aydınlatmasa bile en azından aydınlanır.