Riske Girmek Güzeldir

[platonique]

Hayatım boyunca dilimden düşürmediğim bir cümle; "Kendime güveniyorum". Koç burcunun özelliğinden midir bilemem bazen kendime çok güvenirim. Kendime ne kadar çok güvendiğimi birkaç satır sonra anlayacaksınız belki ama şöyle bir geçmişe uzanmak istiyorum;

Dersaneye gidiyorum ve tek hedefim ÖSS. Aslında hedef mi yoksa hayal mi onu da bilemiyorum. Geceleri hayal kurmasını severim ama ulaşamayacağım yada ulaşamayacağımı sandığım hayaller kuruyorum. Meslek Lisesi mezunuyum ve kendimi Bilgisayar Mühendisi olarak hayal ediyorum. Sonra düşünüyorum da imkansız birşey bu, üzülüyorum bazen de ağlıyorum. Kendim için değil benim için herşeyi yapan ailem için.

Sonunda üç sene üstüste ÖSS'yi kazanamıyorum ve hayata küsmeye başlıyorum. İki yıllık bir yere gideyim diyorum ve kuzeyden güneye hayatımı değiştirecek yolculuğa başlıyorum. Zonguldak'tan İskenderun'a gidiyorum. Yeni arkadaşlar, yeni bir hayat ve yeni bir okul. Bu okulda belki de kendimi keşfediyorum. Daha önce kendisiyle barışık olamayan ve korkan bir Kerem varken bunun aslında sadece salaklık olduğunu anlıyorum. İçimdeki güven duygusunu keşfediyorum ve kendime daha önce olmadığı kadar güvenmeyi başarıyorum. İskenderun'da kendime güvenle gelen yüksek notlar ve iyi bir arkadaş çevresinin etkisiyle textilci ile tanışıyorum. Bana dikeygecis.org'dan bahsediyor ve bir anlamda hayatımı değiştiriyor. Bu siteye takılmaya başlıyorum ve textilci'nin organize ettiği denemelere giriyorum. Dersane yıllarında ve bu siteye ilk girişte çok korktuğum ve asla kazanamacağım dediğim sınavla ilgili ilk girdiğim denemelerde çok yüksek netler yapıyorum ve hedeflerimi değiştiriyorum.

Çok mu zekiyim yada çok mu çalışıyorum diye soranlar olursa kesinlikle hayır. Sadece kendime güveniyorum ve iyi bir altyapım var. İnsanlar sınavdan ve okulu bitirmekten korkarken ben sadece güzel günleri hayal ediyorum. Bir gün olsun kazanamayacağımı düşünmüyorum, hep güzel şeyler düşünüyorum ve kendimi tercih zamanında buluyorum. Hep yazdım ya kendime güveniyorum diye ama tercih yaparken bu sefer korkuyorum. Neden mi? "Mühendislik okumaktan" Çevremden gelen gazla sadece tek mühendislik tercih ediyorum ve ikinci sıraya Marmara Bilgisayar Öğretmenliği'ni yazıyorum.

Sınav zamanı geliyor çatıyor ve hiç strese girmeden ve korkmadan sınava giriyorum ve gülerek çıkıyorum. O zamanlar nasıl bir ruh hali içinde olduğumu buradan birkaç kişi bilir ama o ruh hali içinde bile kendime güvenmekten çekinmiyorum.

Okula başlıyorum ama okuldan çok beni korkutan çevre ve şehir oluyor. Alışamıyorum bir türlü sıcak bir yüksekokul sınıfından sonra gruplara bölünmüş bir sınıfa. Soğuk bir bölüm ortamı ve umutsuzluk beni batağa doğru sürüklüyor. Hiçbir sorun olmaması gerekirken kendimi tek dersten kalmaya yakın buluyorum ve bütün heyecanım gidiyor. Bu sefer kendime güvenemiyorum ve çöküş başlıyor. Yavaş yavaş derslere ilgim azalıyor, okula gitmemeye başlıyorum ve önemli bir projeyi yapmayarak önemli bir dersten kalıyorum. Bu aşamada kimsenin giremeyeceği bir riske giriyorum ve okulu bırakıyorum. Ne yaşım beni korkutuyor ne de aylak aylak gezecek bir işsiz olmak. Bu karardan ne ailemin haberi oluyor ne de arkadaşlarımın. Ki ailemin hala yok. Ve ikinci DGS yolculuğuna başlıyorum.

"Niye bıraktın, devam edebilirdin" diyenler olacaktır ama kendimi kazanmaya muhtaç duruma getirmek için böyle bir karar aldım. Aslında bıraktığım ilk günden itibaren kazanacağımı da biliyorum. Birgün olsun kazanamam demedim. İnsanlar; "Böyle bir riske girdin, kazanamazsan ne olacak?" diye sorduklarında öyle bir ihtimal olmadığını söylüyordum. O bunalım dolu geçen günlerden sonra hayata pozitif bakmaya başladım ve daha güçlü oldum her zaman. Ne DGS'den korktum ne de boşta kalmaktan. Çünkü biliyordum ki inanmak başarıyı getiriyorsa korkmak da başarısızlığı getiriyordu.

Geçen seneki DGS sınavına çok rahat hazırlandım. DGS'den korkmamak için birincilik hedefini koydum ve tabiki ODTÜ'yü. Kazanmak çok zordu orayı ama o bana güç veriyordu. Sonunda sınava bu güçle girdim ve daha önce ayrıldığım ve güle güle dediğim şehre ve okula geri döndüm. Marmara'da bu sefer Bilgisayar Mühendisliği'ne yerleştim. Kaderimde varmış belki dedim ve okulumu çok sevmeye başladım. Şimdi yüzlerce arkadaşım var okulda, her kampüsten ve her okuldan. Burayı çok seviyorum ve gelecek için de hala kendime çok güveniyorum. Belki yaşım 28-29 olacak bitirdiğimde ama ben hiçbir zaman pişman olmayacağım girdiğim risk için.

Buradan gelecek senelerde sınava girecek arkadaşlara birkaç tavsiye de vermek istiyorum. Kendinize güvenin. Kazanamayacağınızı hiçbir zaman düşünmeyin. Devamlı güzel hayaller kurun, hayal kırıklığına uğramaktan korkmayın. Yaşınızı hiçbir zaman düşünmeyin. İsteyin en önemlisi. Eğer gerçekten isterseniz mutlu olursunuz. Ki ailenizin emeklerinin boşuna gitmemiş olması, bu yaşta üniversiteye tekrar başlamanın gururu, içinizdeki bu hırs ve çocukluk hayallerinize, ideallerinize ulaşmış olmanızın size verdiği mutluluğun karşılığı yoktur.

[dila19]

böyle yazılanlarıı okuyorumda çok hoşuma gidiyo insanı iyice hısrlandırıp iyice başarmaa azmi geliyo çok sevindim senin adına gerçekten ) senin şu ailenin emekleriini boşa çıkarmama durumu varya iştee bende gerçektenn bundan korkuyorum çünkü mükemmel bir ailem var ve onların gurur duycağı bi evlat olmak istiyorum tabi onlar her halimle gurur duyuolar evlat sonuçta)neyse sonuç olarak bende dgs yolunda ilerliyorumm umarım sonuçta iyi birşeyler çıkar riske almaya değerdir umarım..) başarılar..

[chymera]

güzel hikaye eski rakibim

[gülll]

tebriklergüzel sonuçlar güsel bir anafikir

[g_f_b__]

tebrikler.cok büyük riskler almışsın ama başarmışsın bu başarı ancak takdir edilir

[Fibonacci]

Komple okunması ve feyz alınması gereken bir öykü, son cümle ile de yönlendirmen ve başarının sebebi ona inancın belli Kerem Bundan sonra da her daim yolun açık olsun..

[_nessly_]

riske girmeden denemeden olmazz benimde felsefemdir bu!yapmayıp pişman olmaktansa yapıp başarısız olmak bile daha iyidir en azından denedim dersin

[dgs_ci]

haklsın arkadasım. .sen okulu bıtırınce kac yasında bıtırdın dıye sormazlar nereyı,nasıl bıtırdın dıye sorarlar..yas komleksını yenmen guzel..rısk alabılmende oyle..eger masada kalmak ıstıyosan,oyunun kahramanlarından olmak ıstıyosan rısk alman gerek zaten.yoksa o masadan kovulur oyunu dısardan ızleyen kalabalıga karısırsın. .devamı gelır umarım

[sefer48]

helal olsun ne diyelim artık... hayatta hep başarılar..

[idealisttt]

haklısın.risk almadan büyüme olmuyor. ya istiklal ya ölüm. savaşlarda dövüşenlerden çok kaçanlar ölür...